به گزارش هگمتان ۲۴ بر اساس سه پیامک رسمی ارسالی به متقاضیان پروژه کوی پرواز؛ متقاضیان تا ۸ شهریور ۱۴۰۴ باید سهمآورده خود را به ۳۱۰ میلیون تومان برساند، سپس تا ۲۵ آبان ۱۴۰۴ این مبلغ به ۳۶۰ میلیون تومان افزایش دهد و نهایتا تا ۲۰ دی ۱۴۰۴ مجموع سهمآورده را به ۴۱۰ میلیون تومان برساند!
در متن هر سه پیامک تأکید شده که عدم واریز مبالغ در موعد مقرر، منجر به تغییر اولویت تخصیص واحد، انتقال به پروژهای با پیشرفت پایینتر و حتی افزایش هزینه نهایی خواهد شد. همچنین امتیازبندی روزانه به ازای هر یک میلیون تومان یک امتیاز اعمال میشود.
سؤال اصلی اینجاست که آیا فردی که توان تأمین دهها میلیون تومان آورده نقدی در بازههای کوتاهمدت را دارد، همچنان در تعریف (فاقد مسکن و نیازمند حمایت دولتی) میگنجد؟
اگر متقاضیای بتواند طبق برآوردهای ساده؛ ماهانه حدود ۲۵ میلیون تومان پسانداز (جدا از هزینه اجاره، خوراک و پوشاک و… ) داشته باشد، آیا اساسا باید در اولویت طرحی قرار گیرد که قرار بود مرهمی برای اقشار کمدرآمد باشد یا اینکه مجبور شده است برای سوخت نشدن امتیاز این طرح وام چند دهدرصدی بگیرد، طلا فروخته و یا موتور و ماشین زیر پایش را چوب حراج گذاشته؟!
این ابهام فقط یک گلایه شخصی نیست؛ بلکه به فلسفه وجودی نهضت ملی مسکن برمیگردد. اگر معیار صرفا توان پرداخت سریعتر است، پس دهکهای پایین دقیقا در کجای این معادله قرار دارند؟!
